Ang Panglimang Tagpo: Habang Kapiling si Grey na Salwal

Narito ang mga nakaraang mga tagpo (kung sakaling hindi mo nasubaybayan)
PART1
PART2
PART 3
PART 4

Nabasa ko na ang Shades of Grey. Siguro marami ng beses ko na talagang dinamdam ang mga pangyayari sa kwento na ‘yun. Pero hindi rin naman nagtagal ang pagdadamdam ko sa mga nangyari. Lumipas ang ibang mga araw ay nakalimutan ko na rin ang mga kapanapanabik na eksena at nakatabi na lang ang libro kasama ang iba ko pang nabasa na mga nobela. Paminsan minsan pumapasok rin sa kokote ko ang kwento hanggang sa makalimutan ko na lang pagkatapos ng ilang mga buwan. Subalit, heto na naman ako na nakatitig sa estante ng librong ‘yun sapagkat naaalala ko na naman siya dahil sa isa kong nakasalamuha sa oras na ito; ang grey kong salwal. Habang nakahanger katabi ng aklatan malayo sa pinakadulong pwesto kung saan dapat nakalagay ang mga iba kong mga damit, minamasdan ko siya mula bewang hanggang paa. Wala rin naman siyang halos pinagkaiba sa itsura sa itim kong salwal noon. Mapino ang kanyang mga tela na pulido ang pagkakatahi. Wala rin akong makitang ni isang bahid ng mantsa o kahit isang piraso ng himulmol sa paglalaba. Hindi ko alam kung saan siya galing. Marahil matagal ko na siyang binili; na hindi ko lang siya napapansin maliban noong mga nakaraang buwan na naghalukay ako ng mga kadamitan ko sa maleta. Ang baho niya sa una kung kuha. Amoy, moth balls. Hindi ko kinaya noon siya kaya hinagis ko na lang sa laundry basket para ibigay sa labandera ko. Siguro napahalo na rin siya sa iba kong mga damit noon kaya bigla na lamang siyang sumulpot katabi ng iilang mga polo shirts at t-shirts ko.

Hindi naman sa ngayon lang kami nagkita. Matagal ko na siyang kilala. Hindi ko lang talaga siya sinusuot. At ngayong araw na ito, pagkatapos ko siyang iplantsa ay susuotin ko na siya. Hindi ko alam kung bakit pero siguro para na rin sa kapakanan ko. Ayoko na kasi ng kahihiyan na makitang hubad sa paglabas ng bahay. Ayoko na rin na maging mag-isa. Kailangan ko siya. Pero ang totoo hindi ko alam kung gusto ko siya; kung mahal ko siya.

Tumayo na ako kahit tinatamad na ng umagang ‘yun. Pinilit ko ang aking sarili na lumakad palapit sa kanya. Sa kanyang harapan, hinawakan ko ang kanyang hanger at agad ko siyang ipinagpag kahit alam ko na wala naman siya anumang dumi. Nakakatakot kasi baka may gumapang na langgam o ipis sa loob niya. Sinilip ko pa ng maiigi ang loob ng salwal dahil baka may punit pa ito na nakatago na hindi ko pa nakita. Wala naman pala. Napahinga ako ng malalim. Ito na. Susuotin ko na talaga siya.

Unti-unti kong binuklat ang grey na salwal hanggang sa inilahad ko ang aking mga binti para sa kanya. Napakalambot pala ng kanyang tela na parang buong buo niyang binibigay ang sarili niya sa akin. Hinila ko siya hanggang sa makarating sa bewang ko. Pagsara ko ng butones, nakaramdam agad ako ng kakaibang init na pumawi sa ilang araw na lamig ng aking mga binti. Suot suot siya, lumakad ako papunta sa salamin. Nais kong tingnan kung bagay ba siya sa akin o hindi. Alam ko kasi na kahit kailan ay hindi nagsisinungaling ang salamin. Basta makita ko lang siya, ako na ang huhusga. Sa pagharap ng pwetan ko sa salamin, nakita ko ang kakaibang umbok ng aking pwetan sa kanya. Ang ganda! Salung salo ito. Napangiti ako. Marahil masusuot ko na talaga ito sa pang-araw araw. Tiningnan ko rin ang gilid at harap na nakakatuwa dahil kasyang kasya talaga. Hanggang sa biglang naramdaman ko na gumalaw siya. Alam ko na ito. Kaya hinarap ko ang pwetan ko sa salamin at sinilip ko siya. Mula sa salamin nakita ko na nagporma ang isang maamong mukha mula sa salwal. Nakangiti siya sa akin at nagsalita.

“Tara labas tayo.”

“’San mo ba gusto pumunta?”

“Kahit saan. Kahit saan mo gusto.”

“Alam mo ‘di ko alam kung bakit napakabait mo sa akin.”

“Ano ba namang tanong ‘yan. Ganun talaga ako.”

“Pero ‘di ba ang tagal tagal na nakaimbak ka dito sa maleta. Naluma ka na at lahat pero hindi ka pa rin umalis.”

“Kasi alam ko na ang sukat ko ay naaayon lamang sa’yo.”

“Bakit kung may kasukat ba ako sa iba, lilipat ka doon?”

“Hindi.”

“Kunyari ka pa. Parepareho naman kayong mga salwal.”

“Huwag mo naman kaming ilahat. Maniwala ka na nakaplano naman ang lahat. Kung ano ang para sayo, para sayo ‘yun.”

“Parang ganun din naman sinabi sa akin ng itim kong salwal noon. Tapos ano gagawin mo, mamaya aalis ka rin. “

“Kung gusto mo mawala ang lahat ng pasakit mo sa mundo, tanggalin mo ang puso mo at ibaon sa lupa. Pero wag mo sisisihin kung pagpipiyestahan ‘yun ng mga uod hanggang sa mawala at maagnas.”

“Ang weird mo na salwal.”

“Ikaw ba naman ang mabaon din sa maleta ng ilang taon.”

“Sorry.”

“Naku matagal na ‘yun. So paano labas na tayo?”

Tumango ako sa kanya. Sa unang pagkakataon, lalabas ako ng bahay na suot siya. Okay na rin siguro. Lalabas lang naman. Naisip ko na pumunta na lang sa park para magbasa. Nag-ayos ako ng pantaas at nagsuklay ng buhok. Pagtapos, kinuha ko ang babasahin ko sa araw na iyon; ang shades of grey. Tinampipi ko ito sabay bukas ng pinto. Bumaba ako sa sala hanggang makalabas na ng gate. Kay lamig ng hangin. Mabuti na lang at may salwal na ako. Hindi na ako malalamigan. Nakatalikod ako noon at sinara ang gate. May mga naririnig ako na mga dumadaan. Wala naman silang sinasabi pero sa titig ko sa kanila alam ko na nagulat sila sa bago kong pananamit. Nakakapanibago siguro na sa araw na ito ay may salwal na akong suot. Baka raw bumalik na ako sa aking katinuan. May iba rin na naglalakad na kinausap ako upang magtanong lang kung nasaan ang itim kong salwal. Hindi ko sila masagot. Tumango lang ako. Alam ko na naririnig ng grey ko na salwal ang lahat pero siguro okay lang sa kanya ‘yun. Alam naman niya kung sino ang dati ko talagang sinusuot.

Sabay kaming naglakad papunta sa park. Medyo malayo yun sa bahay pero malakas talaga ang pasensiya niya. Kahit nakailang lakad na ako ay hindi siya kailanman nagreklamo. Maaalaala ko na ang itim kong salwal ay ayaw sa mga ganitong lakad. Alam niya kasi na maputik sa park. Ayaw niya na madumihan kaya kung kami noon ay magkasama, wala kaming ibang pinupuntahan kundi ang mga katabing coffee shops. Iba nga talaga si grey na salwal.

Pagdating sa park, nilampasan namin ang mga coffee shops. Alam ko ngayon, ako na ang masusunod kung saan kami tatambay. Naaninag ko ang isang magandang upuan katabi ng isang fountain. Tama doon kami uupo. Nilakad namin ‘yun hanggang sa makarating kami. Umupo ako nang dahan dahan. Medyo mamasa masa pa nga ang upuan pero hinayaan ko na lang sabay buklat ng nobelang babasahin kong muli. Masusi si grey na salwal na nakaupo na kasama ko. Kahit dagan dagan ko siya, alam ko na masaya siya sa akin. Hindi kami nag-usap. Dinama lang naman ang aming mga sarili. Nagbasa ako nang nagbasa hanggang pagkalipas ng ilang sandal, napalingon ako sa kabilang parte ng park. Nakita ko doon sa pangalawang pagkakataon ang aking kapitbahay. Hindi ko alam kung ano ang ginagawa niya dito. Siguro ito na rin ang kanyang naging tambayan kapag walang ginagawa sa bahay.

Napatayo ako bigla. Napatayo ako dahil sa suot suot niya ang aking pinakamamahal na itim na salwal! Pero hindi. Hindi dapat ako magpahalata. Narito at suot ko si grey na salwal. Ayoko na masaktan siya para malaman lang na mahal ko pa rin at hinahanap hanap ang itim kong salwal. Kaya umupo akong muli at nagkunyari na patuloy na nagbabasa ng nobela. Hindi ko na iyon iniintindi. Kunyari na lang na nagbabasa ako dahil panakaw nakaw kong tinititigan ang ngayon nang paparating na kapitbahay ko; na ngayon nang paparating na aking pinakamamahal na itim na salwal.

Napansin ata nila ang pagkakatayo ko kanina. Oh my. Papalapit na sila sa amin. Ano ang gagawin ko? Talagang lumakas ang tibok ng aking puso. Walang tigil na parang hihimatayin na ako. Hinawakan ko ang grey ko na salwal. Hinimas himas na sana’y okay siya. Pero hindi. Nakakahalata siya talaga sa akin. At napakabilis ng pagkakataon para sa isang silip kong muli at nasa harap ko na ang mama. Hindi ako tumingala. Sa baba niya ako tumingin. Nangusap ng tahimik bigla ang aking mga mata nang masilayan ko siyang muli. Ang itim kong salwal! Mahal ko! Okay ka lang ba? Pinaplantsa ka ba niya ng tama? Maganda ba ang kabinet mo?

Parang isang nananaginip na trumpo ako ng mga tagpong iyon nang ginising ako ng mama sa aking mga pantasya ng pangungusap sa salwal niya. Tumayo agad ako na kunyari ay abala ako sa pagbabasa at siya ang nang-istorbo sa akin. Tiningala ko siya. Naaninag ko agad ang galak sa kanyang mga pisngi na lubhang kapansin-pansin naman nang siya ang magsalita.

“Ay may bago ka na palang salwal,” sabi ng mama na tuwang tuwa sa akin. Gumusot ng kunti ang suot niya. Siguro ito rin ay ikinagulat ng itim na salwal.

“Oo. Siya nga pala ang bago kong grey na salwal.”

“Mabuti naman at may bago ka na. Natutuwa kami sa’yo”

“Kamusta naman ang itim na salwal ko…mo pala”

“Eto, nung nalaman ko na hinayaan mo na siyang umalis, naku ang saya saya ko! Salamat! Salamat!”

Niyakap ako ng mama. Hindi ako sa kanya gumanti ng yakap. Ewan ko. Siguro dahil sa hindi ko alam ang dapat na tamang reaksyon sa gitna ng pagkakaalam ng itim ko na salwal na pinagpalit ko na siya. Alam ko na nasaktan ko siya. Parang ayoko na ng pakiramdam na ito na sa tagpong ‘yun ay nais ko nang tumakas. Pero hindi talaga pwede. Kailangan ko itong harapin ng buong lakas kahit masakit pa sa aking loob. Hindi naman madali na masaksihan na suot suot ng iba ang dati mong pagmamay-ari. Nakangiti ako pagkatapos niya akong yakapin pero sa loob looban ko, nagdurugo ang puso ko na may isang parang sugat na kahit kailan ay hindi gumagaling. Ang sakit malaman na may iba nang sumusuot sa kanya pero mas masakit pala na masaksihan pa na suot siya ng iba. Mas makapangyarihan ata ang nakikita kaysa sa naiisip. Pero hindi ko pwede ipakita ang pagdurusa ng puso ko. Sa likod ng fountain, inisip ko na doon nakalagak ang dapat na pananangis ko; para mapawi kahit paano ang sakit. Ngumiti pa rin ako nang ngumiti hanggang sa magpaalam sila. Tumalikod ang mama. Kahit kailan ay hindi lumingon ang itim kong salwal; kahit kailan ay hindi siya nagsalita; kahit kailan ay hindi niya ako pinansin.

Umupo akong muli at binuklat ang librong dala ko. At sa pagkakaalam ko na wala na sila, umiyak ako. Umiyak ng umiyak ng umiyak kasabay ng fountain ng park.  Tinanong ako ng grey na salwal kung bakit ako umiiyak. Hindi ko kailanman sa kanya masasabi  na ang sakit sakit ng nangyari kanina. Sinabi ko na lang sa grey na salwal ko na: “wala lang, nakakaiyak lang talaga ang shades of grey”.

Pang-apat na Tagpo: Ang Salwal na Mukhang Itim na Gaya Niya

Narito ang mga nakaraang mga tagpo (kung sakaling di mo nasubaybayan)

PART1

PART 2

PART 3

Tinakpan ko ang aking kahubaran ng gabing yun.

Nakakahiya na nga kung iisipin pero hinayaan ko na lang ang mga unan at kumot ko na gawin ito para sa akin; ang pilitin na takpan ako nang takpan kahit wala naman akong pakialam. Sa ngayon sila na lang talaga ang masugid na mga tagabantay ko na baka raw na mapulmonya ako sa pagwawagayway ng aking kahubaran sa tapat ng bentilador. Sila sina unan at kumot; ang pinakauna kong nakilala kahit noong wala pa akong muwang. Kakalabas ko pa lang noon kay mommy. Sinampal ang pwet ko ng hayup na midwife sa health center. Nakatatlong hampas ang puta kaya napaiyak ako ng sobra sobra sa sakit na hindi ko alam sa mga panahon na iyon kung bakit ito ang lubos na ikinatuwa ni mommy. 

Agad akong nadikit kay unan na walang pagdadamot na nagpahiga sa malambot kung ulo kasama si kumot na lubos ang kagalakan pa na yakapin ako hanggang sa maramdaman ko ang init; ang sarap na mayakap. Pero ilang taon na rin ang nakakalipas, pagkatapos naman ako sampalin ng paglisan ng itim kong salwal narito pa rin sila sa akin na buong buo na nakikiramay sa akin. Oo, si unan at kumot na lamang ang mapagsasabihan ko ng sakit na aking nararamdaman. 

Kung makakapagsalita sana sila o kung makakayakap rin sa akin na gaya ng itim kong salwal marahil magiging maayos na ako. Pero ang balat ko ata ay nagiging manhid upang sabihin na iba pa rin ang yakap ng iyong minamahal. Oo maaring mapawi ang lungkot kay unan; kay kumot pero kahit kailan ay nakamarka na ang sakit na maiwan sa aking katawan na parang naka-tattoo na pigsa na hindi nahihinog dahil parang sanlibong taon na itong pinagkaitan ng init at naghahanap ng kalinga. Ang aking balat ay talagang laging nakakaramdam ng lamig na parang nahawa na rin ang puso ko. Lumalamig na rin siya kahit ano pa ang ipilit na pagpapalambot ni unan; kahit ano pang higpit ng yakap ni kumot. Pakiramdam ko, isa pa rin akong bangkay at ang lamig na lamig ko; nagyeyelo; nangungulila sa kawalan ng pinakamamahal kong itim na salwal.


Ang totoo, ang lamig ng aking puso ay walang anumang makakapagbaba ng temperatura. Minsan lumapit si sando, si t-shirt, si polo shirt, at si jacket. Mga nabili ko sila mga ilang taon na ang nakakaraan. Matagal tagal rin silang aaligid pero kahit kailanman ay hindi nagmatyag.



“I am always there for you friend,” ang sabi ni sando pero kahit ano pa ang ibig sabihin noon, hindi ko inisip na. Wala naman kasi talaga siyang pakialam at kung meron man, dadampi lang siya sa balat ko ng ilang oras at magpupumiglas rin kapag dumami na ang nasasalo niyang pawis. Ang totoo, nariyan naman si sando pero hindi rin naman siya kailangan; hindi rin naman siya nagpaparamdam na karapat dapat siyang aalahanin pa ako.


“Ilapad mo ang pasensiya mo friend. Luwagan mo at siguradong magiging okay ka,” ang sagot naman ni t-shirt na walang ginawa kundi tingnan ang sarili kung madumi na o hindi. Siya ang pinakamadaling maghimulmol na damit ko; ang pinakamadaling maluma. Pero hindi rin naman ‘yun nakikialam sa akin. Ang gusto lang niya ay magmukha siyang bago at iwasan na mademote upang gawing pambahay kung maluma. Tahimik lang siya lalo na kung alam niya na lumilipas na ang panahon para gawin na siya pambahay.



“Gawin mong pormal ang buhay mo!,” pasigaw na pagmamayabang ni Polo shirt. Palibhasa imported kaya kakaiba kung umasta. Iniisip niya talaga na hindi pormal ang buhay ko kaya kung ano mang sakit raw ang nararamdaman ko ay ugaling squatter lang raw ‘yun.


“Kunyari ako na lang itim na salwal mo,” pabulong ni jacket habang unti unti niyang pinapasok ang kanyang sarili sa aking katawan. Sinubukan pa nga niyang gayahin ang boses ng itim kong salwal pero wala rin. Kahit pumikit pa ako, napakalamig pa rin. Wala akong ibang makita kundi ang aking sariling hubad na katawan na iniwan ng lahat ng saplot para sumama sa ibang katawan; sa mas babagay ang sukat sa kanila.Pinaghuhubad ko ang lahat ng mga lumapit; si sando, si t-shirt, si polo shirt, at si jacket. Dahil lahat sila ay parepareho din. Na iiwan ako. Iiwan naman nila akong lahat dahil sa karapat dapat nila akong iwan. O talagang napakawalang kwenta kong tao para suotin ang kahit anumang damit hanggang wala ni isa mang lilingon sa akin kundi ang sarili ko lamang na nakikita ang bukod tangi kong white briefs na kitang kita sa mga itim na ulap na patuloy na gumagambala sa aking katinuan; na hindi ko na alam kung ano ang totoo; kung dapat pa ba ako mabuhay o may iba pa na kailangan ako. Basta ang lahat sa akin ay maiitim na pangitain na di ko na kailangan pang hawakan o puntahan.



Kayakap ang sarili, binaybay ko ang kawalan sa aking panaginip upang piliting lumiwanag ang lahat; upang bumalik ang itim kong salwal sa akin. Pero hindi pa rin talaga. Hindi nagiging matulungin pati ang isip ko. Ang lahat ay pangit. Ang lahat ay hindi pabor sa akin. Hanggang sa inumaga na ako na basang basa ang unan ko sa kakaiyak ng paulit-ulit sa pangarap ko na ito lamang ang makakapawi ng kirot na aking nararamdaman sa pagkawalay niya. Tumigil na lamang ako nang mapansin ko na wala ng luhang nalabas sa mga mata ko pero hindi naman ibig sabihin nito na ayos na ako. Syet! Nariyan pa rin ang kirot sa puso ko na talagang ayaw maalis. Kahit ano pa ang kasiyahang alam ko sa mundo ay hindi ko talaga makontrol ang pagdurugo nito.


Lumabas na ang araw. Sa pagmulat ng mga mata ko, laking gulat ko sa aking nakatabi. Oo, alam ko na pinagtatapon ko sa kung saan saan ang aking mga damit. Pero, hindi ko alam kung bakit may isang grey na salwal ang masusi umakyat ng kama ko at tabihan ang hubad kong katawan. Ngayon ko lang siya nakita. Marahil isa siya sa mga salwal sa pinakailalim ng aking kabinet. Paggising ko, hinawakan ko siya. Napakagaspang ng tela; napakarami pang himulmol at halatang pinaglumaan na. Inamoy ko rin siya. Ambantot! Nakakawala ng gana kung kaya naligo na lang ako ng umagang iyon sa pag-iisip ko na baka mahugasan rin ng mabilis na pagdaloy ng tubig ang sakit na aking nararamdaman bukod sa bahong naamoy. Pero hindi pala ganun. Sa banyo, mas nangibabaw pa rin ang lamig lalo na noong natapos na akong maligo at naisipang magbihis. Sa bandang sulok ng kabinet sa dulo, parang naaaninag ko pa rin ang itim kong salwal doon na nakasampay pa rin. Nilapitan ko pero lubhang napakahirap nga talaga ang mag-isip na kunyari totoo kahit wala naman talaga roon kaya agad na bumalik ang isipan ko at tumigil sa paggawa ng mga pantasya. Wala naman talaga na siya doon at kahit kailan ay hindi na babalik. Pero sa aking paglapit sa gawing sulok na yun, hinayupak! Nakasampay doon ang grey na salwal!



Agad ko siyang hinablot na halos ikapunit ng magaspang niyang tela. Inilayo ko ang hanger sa kanya at ibinalik sa dating pagkakasampay. Gusot na gusot na naitapon ko ang grey na salwal sa sahig na siyang ikanakilabot ng puso ko nang makitang lumutang siya ng kusa sa ire at iniharap ang pwetan niya upang magkamukha; upang magsalita.


“Ako nga pala si Grey. Bago lang ako dito, pinapunta ako ni sando, t-shirt, polo shirt at jacket,” ang maamong tugod ng salwal. Matikas rin ang kanyang tindig. May katingkaran ang kulay niya at nakakamangha ang patuloy niyang paggalaw sa paligid ng kwarto ko na nakakapagpatuyo ng mga namumuong patak ng pawis ko dulot ng tirik na tirik na araw. Hindi ko alam ang sasabihin ko. Hindi dahil sa wala akong masabi kundi, parang nakakakita ako ng katiting na sulyap ni haring araw sa kanya bilang bago kong pag-asa. Sana lang hindi siya bading.

Ang Pangatlong Tagpo ng Paghahanap ko sa Itim kong Salwal

Narito ang mga nakaraang mga tagpo (kung sakaling di mo nasubaybayan)
PART1
PART 2

At bumukas nga ang gate na bumulaga sa akin na suot suot ng mama ang pinakamamahal ko; ang pinakaingat-ingatan kong itim na salwal na naging buhay ko na. Tama nga ako na siya ang kumuha ng aking salwal at sa tagpong iyon, hindi ko na kailangan pang magtago kaya agad akong tumayo mula sa halaman at naglakad palapit sa mama na abala na ngayon sa paglalagay ng kandado sa kanyang gate. Tumakbo na ako. Hindi ko na napigilan ang aking sarili para kabigin ang kanyang braso at itulak pabagsak sa kanyang sariling gate. Dumagundong. Napalakas ata ang tulak ko sa kanya. Pero wala akong pakialam. Ang mahalaga ay malaman niya na isa siyang walang hiyang tao para magnakaw ng salwal ng iba. Alam ko nasaktan siya dahil hindi niya alam kung paano niya maiunat ang parang nabali niyang balikat sa pagkakasalpok sa matibay na gate. Pero hindi siya nagsalita. Unti unti siyang tumayo. Pinagpag ang ilang alikabok sa katawan at nasimulang huminga ng malalim. Nagigiit ako sa galit. Parang naiisip ko sa sa loob loob niya ay humahalak halak siya ng napakalakas; na ako ay isang napakatangang nilalang na magtulak sa isang taong hindi ko naman kilala. Pero nanatili ako sa aking pwesto. Hinintay ko siya. Alam kong magsasalita siya. At tama ako. Bumuka ang kanyang bibig sabay hawak sa suot suot na niyang itim kong salwal.

“Talagang hindi ka nahihiya ano?,” ang mahinahon na sabi ng mama. Nakakapagtaka sapagkat sa sobrang tulak ko sa kanya ay siguro maiisip ko na gusto niya akong gantihan. Pero hindi. Mahinahon pa rin siyang sumagot at inayos ang pagkakandado ng kanyang gate.

“Gago ka! Akin na ang salwal ko!”

“Wala ka bang ibang salwal at ang akin ang pinagdediskitahan mo? Tumingin ka muna sa salamin.”

Nagulat ako sa sinabi ng mama at biglang inikot ang aking sarili sa harap ng katabing bahay na may salamin ang harap. Mula sa malayo, nakakahiyang naaninag ko ang aking sarili na may damit subalit walang suot na anumang salwal. Kitang kita ang white briefs ko lamang na suot suot. Pero wala akong pakialam. Kahit kailan ay wala naman talaga akong pakialam kung wala akong salwal. Dahil inagaw niya ito sa akin! Ang mahalaga ngayon ay maibalik niya ang salwal ko! Kaya sinubukan ko siyang muling itulak pero agad niya akong pinigilan. Hanggang sa siya mismo ang tumulak sa akin pabalik. Hindi naman ako natumba pero alam ko na ang lakas na iyon ay sapat na para malaman ko na malakas rin siya at kayang kaya akong saktan.

“Ayoko ng gulo,” ang sabi ng mama na hindi ko inaasahan na sasabihin niya sa akin ‘yun pagkatapos niya akong itulak.

“Kung ayaw mo ng gulo, ibalik mo na ang salwal ko!”

“Talaga bang gusto mo na ako ang bumalik sa kanya?”

“Ikaw ang nagnakaw. Ikaw ang bumalik!”

“Kahit kailan wala akong ninanakaw sa iyo. Kusa siyang pumunta sa akin.”

“Sa tingin mo maniniwala ako na kusa siyang pumunta sa’yo? Alam ko na kinuha mo siya sa akin! Ang kapal ng mukha mo!”

“Magalit ka ng lahat pero sinasabi ko sayo hindi ako nagsisinungaling.”

“Ibabalik mo ba ang itim na salwal ko o hindi?”

“Gusto mo ba talaga na ibalik ko siya sa’yo?”

“Akin na siya!”

“Sige. Sandali.”

Tumalikod ang mama sa akin. Bumulong siya ng dahan dahan sa itim na salwal. Medyo mahaba ang bulungan na hindi ko naman naintindihan hanggang sa mapansin ko na umiyak ang mama; mga iyak na marahan lamang at hindi gaanong kapansinpansin. Pero wala akong pakialam. Kailangan niyang isuli ang itim kong salwal. Akin siya! Wala siyang karapatan para suotin ito!

At tama nga ang aking inisip. Dahan dahan niyang hinubad ang itim na salwal. Pagkatapos tanggalin ang mga laman ng bulsa nito, unti unti niya itong itinupi na parang kanyang sariling alahas na pinakamamahal. Mangiyak ngiyak niya itong ginawa hanggang sa maiporma sa kanyang palad ang pulidong pagkakatupi ng salwal. Iniabot niya ito sa akin.

“Ayan na ang itim na salwal. Ayoko na ng gulo. Sayo na siya.”

Hindi na ako nagsalita at hinablot ang itim kong salwal. Niyakap ko siya ng napakahigpit. Salamat! Salamat at nagkasama tayong muli. Salamat at narito ka na naman. Salamat salamat salamat.

Pagkatapos kung matanggap ang damit ay agad akong tumalikod sa nananangis na walang salwal na mama. Hindi ko na siya kailanman nilingon. Basta ang mahalaga ay mauuwi ko na ang itim kong salwal. Mahigpit ko siyang hinawakan at sinabi ko sa aking sarili na kahit kailan ay hindi ko na ito iwawala. Kahit kailan ay hindi ko na ito hahayaang nakasampay sa labas. Kahit kailan ay lagi ko itong susuotin.

Pumasok ako ng bahay at agad na dumiretso sa aking kwarto. Nagulat ang lahat ng aking ibang mga damit. Sa isip ko nagpapalakpakan silang lahat sa pagbabalik ng aking itim na salwal pero ang totoo lahat sila ay tahimik. Muling tumubo ang mga mata sa kanila para titigan ang pagdating ng dati nilang kasama; ang aking pinakapaborito at pinakamamahal na itim na salwal. Nilabas ko agad ang natatanging hanger na nakalaan sa salwal at isinibit ko siya roon. At sa napakatagal na panahon, parang nagpawi ako ng mga iilang agiw sa sulok sa dulo ng aking kabinet para malagay ang itim kong salwal. Kay ganda talagang pagmasdan! Sa wakas narito ka na aking pinakamamahal. Hinding hindi ka na mapupunta kaninuman.

Sa pagkakahiga ko ng gabing yaon, hindi ako nakuntento sa pagkakakita ko ng ilang mga gusot na parte ng salwal ko kaya bumangon ako para ayusin ang plantsahan at spray para tuluyang mapakita ang kabuuang ganda ng salwal. Sa pagkatagal tagal na paghihintay ko, muli na naman akong nagkabuhay sa paghagod sa pagplantsa ng bawat hibla niya mula beywang niya hanggang paa. Ginawa ko ito ng dahan dahan at paulit ulit kahit ako pa ay mapagod. Sa pakiramdam ko, alam ko na kahit ano pa ang pagod na yaon, katumbas naman ito ng aking kaligayahan na masuot siyang muli kinabukasan o kahit habambuhay.

Naligo ako kinabukasan. Buong giliw kong kinuskos ang aking mga binti at sinigurado na malinis ang aking kasingitan. Dalawang beses pa nga ako nagsabon at pagkabanlaw ko nang maigi ay pinunasan ko ang aking buong katawan ng malinis na tuwalya. Dumiretso agad ako sa kwarto at nagsuot ng pinakabago kong briefs. Nagpunas ng basang ulo at isinampay ang tuwalya. At pagkaharap ko sa kabinet, naisip ko na sa wakas! Masusuot na rin kitang muli! Ang aking itim na salwal! Ang aking pinakamamahal!

Lumapit ako sa kabinet. At kinuha ng dahandahan ang pinakamagandang hanger na pinagsasabitan niya. Unti unti kong kinuha ang itim kong salwal na napansin ko agad na wala ni isang gusot. Napangiti ako dahil alam ko na talagang naplantsa ko siya ng mabuti. Alam ko na napakaganda itong suotin. Hindi ko na siya pinagpag dahil alam ko na wala siya ni isang alikabok. Isinuot ko siya ng dahan dahan; nang may pag-iingat; nang may pagmamahal hanggang sa isang saglit na pagsuot ko nito, bigla akong napatigil. Sa pag-angat ko sa kanya sabay sarado ng butones nito napansin ko ang kakaibang luwag; ang luwag luwag na ng salwal sa akin! Pumayat ba ako? Bakit anluwag luwag na nito? Ano ang nangyari! Ano ang nangyari sa itim kong salwal!

Narinig ko bigla ang tawanan ng mga kasama kong polo shirts pati ang hiyawan ng mga maong na jeans sa gilid ng kabinet kahit ang totoo naman ay ako lang naman mag-isa sa kwarto. Pero hindi ko sila pinansin. Wala akong pakialam sa kanila. Hinablot ko na lang ang isa kong sinturon at doon ko itinali ang napakaluwag ko na itim salwal. Pagkatapos, humarap ako sa salamin. Tangina para akong nakapalda sa luwag niya! Ano ang nangyayari sa akin! Bakit ganito ang itsura niya sa akin? Hindi ko talaga maintindihan hanggang sa ilang sandal biglang gumalaw ang salwal ko. Gumalaw siya sa may bandang pwetan hanggang sa maisipan ko na silipin ito sa isang malaking salamin katabi ng aking kabinet. Ang itim kong salwal ay unti unti nagkamukha sa bandang yaon hanggang sa maaninag ko ang kanyang bibig at mga matang parang nagmamakaawa sa akin.

“Parang awa mo na. Ibalik mo na ako sa kanya.”

Gulat na gulat ako sa aking nakita. Hindi ko alam na ang isang salwal ay makakapagsalita. Pinilit kong isipin na hindi ito totoo. Sinampal sampal ko pa ang pisngi ko na baka nga sakaling panaginip lang ito. Pero hindi. Totoo nga. Sa harap ng salamin sa bandang pwetan ng suot kong salwal ay may mukha at nagsasalita. Wala na rin akong ibang nagawa kundi kausapin ito. Kahit hindi kapani-paniwala; bahala na.

“Bakit ka nagmamakaawa. Ako ang bumili sayo. Ako ang unang nakagamit sayo. Hindi ka ba kuntento na inaalagaan kita noon? Ano pa ang kulang sa akin? Sabihin mo.”

“Alam ko ‘yun. At dahil diyan, napakalaki ang aking pasasalamat sa pag-aalaga mo sa akin. Minsan nga nahihiya na ako sayo dahil parang pati ang sarili mo ay kaya mo na ibigay para sa akin.”

“Ano ba ang problema mo sa akin? Sabihin mo.”

“Ang totoo wala naman akong problema sa’yo. Sa katunayan nga, napakasarap na maging salwal mo na parang napakaperpekto ang mundo ko pero ako rin naman ay naghahanap ng mga beywang at binti na akma sa kung saan ang puso ko masaya.”

“Ano ang ibig mong sabihin?”

“Hayaan mo na akong umalis.”

“Ha? Huwag! Parang awa mo na. Huwag mo akong iwan. Ikaw lang ang salwal ko. Paano kung umalis ka na paano na lang ako. Ayoko maging hubad. Ayoko malamigan. Ayoko maging mag-isa!”

“Nahihirapan ako. Minsan ba naiisip mo rin ang sarili kong kapakanan? Ang aking sariling kaligayahan?”

“Sandali. Ganito na lang. Sabihin mo kung ano ang gusto mong gawin ko para hindi mo ko iwan. Masyado bang madiin ang pagplantsa ko sayo? Masyado bang mabasa ang pagspray ko sayo ng tubig? Masikip ba ang kabinet para sayo? Ano? Sabihin mo lang gagawin ko ang lahat para huwag ka lang umalis!”

“Kalimutan mo na lang ako. Hayaan mo na akong umalis.”

“Dahil ba sa mamang iyon? Ano ba ang meron siya na wala ako? Inaalagaan ka ba niya? Parang hindi naman.”

“Hindi naman kailanman natuturuan ang puso. Kung pwede lang sana pinili na kita.”

“Please! Ako na lang please. Ako na lang. Parang awa mo na…”

“Hindi mo talaga ako maintindihan. Siguro balang araw malalaman mo rin.  Kailangan ko na talagang umalis.”

Untiunting lumuwag ang sinturon ko at kusa na humubad ang itim kong salwal sa aking beywang. Napakalakas ang iyak ko pero parang hindi naman niya narinig. Pero batid ko na sa loob loob niya, nananangis rin siya; hindi niya lang pinapakita sa akin. Hanggang sa pangalawang pagkakataon, nang may pamamaalam niyakap niya ako ng napakahigpit. Niyakap ko rin siya. Hanggang sa unti unti na siya bumitaw sa akin at gumapang na parang may pwersa ng hangin para lumutang siya palabas ng pinto hanggang sa hindi ko na siya nakita. At pagkatapos, hubo’t hubad ako umiyak sa aking higaan na aking palagay ay katapusan na ng aking mundo.

Ang Pangalawang Subok kong Makuha ang Itim kong Salwal

Narito ang mga nakaraang tagpo (kung sakaling di mo nasubaybayan)

PART1

Nagising ako isang umaga para malaman ko sa panlabingapat na pagkakataon na wala pa rin ang aking itim na salwal sa sulok sa isang espasyo sa dulo na nakalaan lamang para sa kanya sa aking kabinet. Binibilang ko talaga ang mga araw ng pangungila ko sa kanya lalo na alam ko sa isip ko habang nakapaskel sa pinakailalim ng aking kokote ang lahat ng detalye ng pinakahuling araw na nakita ko siya. Plantsadong plantsado; walang gusot at tanging ako lamang ang makakasuot. Umaga noon, kakatapos ko lang siyang plantsahin nang halos ilang ulit dahil natatakot ako na baka masunog ko siya. Kahit nakabaliktad ang itim kong salwal sa plantsahan dahan dahan ko pa ring dinidiin ang bawat paghagod ko sa bawat sulok at parte ng nasabing damit. May pagmamahal kong inuusisa na baka magkaroon na ito ng himulmol sa patuloy na pagspray ko sa kanya ng tubig sa bawat pagtigil ng plantsa. Nakahanda na rin ang gunting upang gupitin ko ang kahit anong himulmol na makakasira sa kanya. At sa huli, pagkatapos ko itabi ang plantsa, dahan dahan ko siyang bubuklatin upang bumalik sa dati. Nakahanda na noon ang pinakamaganda kong hanger. Doon ko siya unti unting isasabit at maingat na isasampay sa nasabi kong sulok sa dulo ng parehong kabinet. Doon siya nakalagay na parang nakailaw sa aking mga mata. Nakakagalak pagmasdan ang kalinisan ng aking nagawa. Tagos sa puso ko na nararamdaman na siya ang talagang maisusuot ko hindi lang mamaya kundi sa kahit ano ko man na lakad; kahit habambuhay.

Pero untiunting nagiging transparent ang lahat. Pawala siya ng pawala sa nakikita ko hanggang sa tuluyan na siyang naglaho sa palagian kong panaginip habang nakatanga sa talaga namang bakante na espasyo ng kabinet. Wala na nga talaga siya. Hindi na siya kailanman darating.

Oo hindi siya nagpaalam. Basta lang siya nawala. Ang sabi ng mga napagtanungan kong polo shirts ko at maong pants nakita lang nila na inalis ng itim ko na salwal ang hanger sa kanya at tumalon palabas ng kwarto. Hindi na siya nagsabi kong saan pupunta o babalik pa. Ang inabutan ko na lang ay ang isang bakanteng hanger sa dulo at lahat ng kanyang mga memorya na nakapaligod sa buong kwarto ko. Masakit sa akin ang maisip na iniwan niya ako pero hindi naman ako naniniwala. Siguro dahil ayoko mas lalong masaktan. Kaya sa araw araw na nakikita ko ang sulok na 'yun, iniisip ko na nagbakasyon lang siya; babalik din siya. Pero noong mga nakaraang araw naisip ko na parang malabo na.

Umulan noon. Napakalakas. Kaya agad ko naisip ang lahat ng aking isinampay. Lumabas ako ng bahay at kinuha ang ilan kong mga polo shirts, at maong pants. Muntik na silang lahat mabasa. Laking pasalamat ko at hindi sila tuluyang nabasa. Ang iba naman ay paplantsahin ko na lang kako. Napuno ko na rin ang laundry basket ko ng mga naligtas na mga damit kaya lumingon na ako paharap ng bahay pauwi nang mapatingin ako sa sampayan ng kapit-bahay. Isang itim na salwal ang nakita ko roon na nakasampay. Ang itim kong salwal! Siya nga yun! Siya 'yun!

Agad kong ibinagsak ang dala dala kong laundry basket at kumatok sa kabilang bahay. Kailangan ko na makuha ang itim kong pantalon. Baka nilipad lang siya ng hangin at napadpad sa kapitbahay. Tama ganun nga ang nangyari. Kailangan ko na siyang makuha!

Naghintay ako na may bumukas ng pinto. Sa ilang sandali ay isang lalaki ang humarap sa akin. May katangkaran siya. Medyo maitim at may katabaan. Ngayon ko lang siya nakita kaya marahil ay bagong lipat lang. Hindi ko na tinanong kong sino siya at ano siya. Basta dineretso ko na ang aking pakay.

"Brad 'may nakita ka bang itim na salwal na naligaw sa bakuran mo?"

"Hindi ako hanapan ng mga nawawalang salwal!," galit na tugon ng mama sabay sara sana ng pinto subalit pinigilan ko ito.

"Sandali. Nakita ko kasi sa sampayan mo ang isang itim na salwal. Pwede ko ba siya makita? Kasi palagay ko akin 'yun."

"Bakit mo gusto kunin ang bagay na kusa namang umalis sa'yo?"

"Ano ho? Hindi titingnan ko lang kong siya nga 'yun."

"Bingi ka ba? Sabi ko kusa naman siyang pumunta dito sa bahay. 'Wag mo na siyang kunin. Nag-aaksaya ka lang ng panahon."

At isinara ng mama ang pinto sa harapan ko. Magnanakaw ng salwal! Mang-uumit! Sa puntong yaon alam ko na kung nasaan ang itim kong salwal. Kailangan ko lang 'yun mabawi pero paano? Sa isang iglap umuwi ako ng bahay at sinilip ang sampayan sa kabila. Baka sakali kako na makita ko muli siya at maisipan na sungkitin ko na lang. Wala na ang itim na salwal sampayan. Marahil tinago na niya. Marahil ayaw niya na makita ko pa 'yun muli.

Lumipas ang ilan pang mga buwan pero hindi ko pa rin makalimutan ang tagpo na nakita ko ang itim kong salwal sa sampayan ng kapit bahay. Mga ilang araw ko rin na tinitingnan ang kabila pero kahit kailan ay wala akong nakita ni anino ng salwal ko. Naisip ko talagang tinatago na niya ito sa akin. Sabi ko sa sarili ko, darating rin ang araw na magkikita kami at wala na akong ibang gagawin kundi bawiin ito.

Siguro nga malakas ako manalangin at nadinig agad ng panginoon ito. Nagpatawag kasi ang subdibisyon namin ng isang anniversary party sa isang private resort sa antipolo. Agad kong tiningnan ang guest list. Naroon ang kapitbahay ko. Kung kaya naisip ko agad na pag-alis niya ng bahay ng gabi na yaon ay pwede ko nang looban ang bahay niya. Napakadesperado ko na talaga at hindi ko hahayaan na palagpasin ko ang pagkakataon na wala siya sa bahay. Kukunin ko ang itim kong salwal! Nang gabi na yaon, inabangan ko siya. Nagtago ako sa may halaman sa harap ng kanilang gate. Mga ilang minuto rin akong naghintay at tiniis kahit nilalamutak na ako ng mga lamok. Pagkaraan ng ilang sandali, tumunog ang kanilang gate. Lumabas na ang mama. Sa wakas makakapasok na rin ako. Kailangan kong hanapin ang itim kong salwal. Marahil nasa kabinet lang niya 'yun.

Pero hindi. Paglabas na paglabas niya ng bahay, wala akong ibang nakita kundi ang suot suot niya. Halos mabi-ak ang puso ko.

Suot niya ang natatangi at pinakamamahal kong itim na salwal.

Sa Patuloy na Paghahanap ng Aking Itim na Salwal

Strategically ang salwal ko ay laging nakasampay sa pinakadulo ng aking maliit na kabinet. Katabi ito ng mga ilang paborito kong mga polo shirt na mapapansin ko na pinaglumaan na. Nakahanger silang lahat na nakahilera na sa oras ng pagpasok ko pagsapit ng dilim kaya madali ko silang hagilapin. Pero ngayon, hindi ko pa napaplantsa ang longsleeves ko. Sa katunayan sa bag pa rin siya na nakatupi na kakagaling lang sa naglaba. Hindi ko alam kung kelan ako sisipagin para unti-unting buklatin ang pagkakatupi nito at magkalakas loob na padaanan siya ng mainit na plantsa. Siguro mamaya ko na lang gagawin. Pinansin rin ako ng ibang mga t-shirts ko sa aking harapan na pwersahan na ginawan ng utak ko ng mga mata para titigan ako ng malalim. Hoy! Alam ko mura lang kami! Pero sana isipin mo rin na nandito lang kami lagi naghihintay na suotin mo! Nakakatawa sapagkat nagawa na naman ng isip ko na isipin na talagang nagsasalita ang mga t-shirts o kahit anumang mga gamit sa bahay. Iba nga talaga siguro ang epekto ng me, myself, and I syndrome. Nakakabaliw. Pero alam niyo, mas nakakabaliw kung patuloy mong paniwalaan na talagang wala kang kasama; na talagang ikaw ay nag-iisa. Ang totoo, hindi naman talaga. Minsan kaya nakakakita ako ng isa o dalawang ipis na kasama. Lumilipad pa nga. Sa mga tuyong basura makikita ko silang mga kasama kong mga naggagapangang mga langgam. Iba ibang klase pa yan; may itim, pula, periwinkle, mahogany, soft talc, anemone, etc na sa ganitong pangungusap na ito nalaman ko na bukod sa una at pangalawa kong nabanggit walang kwenta lahat ang mga sinabi ko kulay. Pero ‘yun nga. Pinagtatanggol ko lang ang punto ko na kahit kailan ay hindi ako nag-iisa. Kung may isyu kayo doon ay papadala ko na lang ang mga kasama ko sa inyo at kayo na ang humusga.

Pero ang isyu talaga ngayon ay ang suliranin ng pagkawala niya. Oo. Ang pagkawala niya nang tuluyan sa akin; na talaga bumulabog sa aking kamalayan para kalimutan ang lahat ng aking mga kasama sa bahay. Iniisip ko, wala namang  kwenta ang lahat ng mga kasama ko dahil kahit kailan ay hindi nila ako natutulungan. Wala naman akong magawa kung ganun nga talaga kasi nga ganun nga talaga sila. May sariling mundo; may mga inaangkin din na sariling kamalayan upang mabuhay. Kaya nga siguro hindi talaga nila ako tinutulungan o di kaya hindi naman nila alam kung ako ba ay totoo o pawang isa lamang sa mga karaniwang elemento ng mundo na kinakailangan na nakatayo para mabuo ang balanse ng buhay. Nasan ka na ba? Nasan ka na itim kong salwal. Bakit ka lumayo sa akin?

Hinanap kita. Hinalukay ang iilang baul ng memorya at binaliktad ang walang katapusan kong listahan ng mga panaginip pero sa kabuuan hindi ko pa rin natutunan kung paano mawalan ng pag-asa na matukoy sa aking ulirat ang kinaroroonan niya. Alam ko kung ano siya. Alam ko kung ano ang kanyang kulay at klase. Pero bakit hindi ko siya mahanap? Ano kaya ang talagang kinabukasan niya? Naisip ko baka hindi siya talaga magtatapos sa akin at nais niya mabatid kung ano pa ang makikita niya sa labas ng apat na sulok ng aking silid. Marahil nasisikipan na siya sa hubog ng aking pwet at hita sa kakasuksok sa tuwing araw ng Lunes na kinakailangan siyang suotin sa opisina. Marahil nagtatampo na siya dahil naaalaala ko lang siya sa tuwing sasapit ang araw na ‘yun. Pero hindi. Sana nalaman man lang niya na sa kanya lagi nakareserba ang pinakadulo ng sulok ng aking kabinet. Kung babalik man siya mamaya, bukas, sa makalawa, sa susunod na buwan, o libong taon, mapagtatanto niya na sa bakanteng espasyo ng kabinet na yaon na inaagiw na ang natatanging pwesto niya sa lahat ng mga iba kung mga damit. Kahit wala silang katapusan sa pagmumura, na depensahan ang sulok na iyon ay ipinaglaban pa rin kita para malaman nila na mahalaga ka sa akin bilang aking pinakamagandang itim na salwal sa buong mundo.

Umuwi ka na.